برای کشورهای سراسر جهان، هر دو صنعت تحقیق و توسعه هوانوردی و ساخت، مهندسی سیستم‌هایی هستند که صنایع و زمینه‌های بسیاری را در بر می‌گیرند. به خصوص در زمینه نظامی، یک هواپیمای جنگی از اجزای سیستم عظیمی تشکیل شده و بخش کلیدی آن موتور است. در سال های اخیر، ایده استفاده از آلیاژهای تیتانیوم به عنوان ماده موتور در حال حاضر مورد توافق جهانی قرار گرفته است. با پیشرفت مداوم فناوری تحقیق و توسعه مستقل داخلی، محققان چینی شروع به توسعه و استفاده از این ماده با فناوری پیشرفته کردند. شایان ذکر است که چین ذخایر غنی از فلز تیتانیوم را خود ذخیره می کند. با ارتقا و ارتقاء فناوری آلیاژ تیتانیوم، انتظار می رود بسیاری از جنگنده های جدید در چین در آینده موتورهای تیتانیوم را برای بهبود سطح عملکرد نصب کنند. چرا تیتانیوم بهترین ماده برای موتورها است؟ اول از همه، استحکام بالای فلز تیتانیوم در بین تمام عناصر فلزی منحصر به فرد است و از آلیاژهای آلومینیوم، آلیاژهای منیزیم و فولادهای ضد زنگ و غیره پیشی می گیرد. در عین حال، دارای مزایای جامع مقاومت در برابر خوردگی خوب، عملکرد خوب در دمای پایین، فعالیت شیمیایی زیاد، هدایت حرارتی کوچک و مدول الاستیک کوچک است. داده ها نشان می دهد که سه چهارم آلیاژهای تیتانیوم تولید جهانی در صنعت هوافضا استفاده شده است.
با فراتر رفتن مداوم از فناوری تحقیق و توسعه هوانوردی، نیاز به موتورها بیشتر و بالاتر می شود. خصوصاً مهم‌ترین ویژگی - نسبت رانش - وزن، مشخصات استاندارد برای یک هواپیمای پیشرفته است. در عصر جت، نسبت رانش به وزن به طور معمول حدود 2-3 است، اما اکنون در سن مافوق صوت به دلیل ارتقاء مواد موتور می تواند به 10 و بالاتر برسد. از نظر تئوری هوانوردی، به منظور بهبود کامل نسبت رانش به وزن موتورها، کاهش وزن حیاتی ترین راه است. اگرچه چگالی تیتانیوم تنها 40 درصد فولادها است، اما استحکام آنها یکسان است. نقطه ذوب 1668 درجه است که ثابت می کند بهترین ماده برای موتورهای هوا است.
کشور ما در تحقیق و توسعه مستقل موتور دائماً با قدرت های اروپایی و آمریکایی پیش می رود. به خصوص در تحقیق و توسعه مواد آلیاژ تیتانیوم مقاوم در برابر درجه حرارت بالا، ما به تدریج فاصله را با کشورهای جهان اول کوتاه می کنیم. تیم تحقیقات علمی داخلی انواع بسیاری از مواد را برای استفاده از موتورهای هوا توسعه داده بود، مانند TC-4، TC-11 و TC-14. به ویژه آلیاژ تیتانیوم مقاوم 550 درجه در دمای بالا در دهه 1990 ظاهر شد که پایه محکمی برای تحقیقات بعدی و توسعه هواپیماهای جنگی نسل چهارم داخلی ایجاد کرد.
